Naprašowanje »hłowa«, wuslědki 1101–1110 wot 1293.
| 1101 | . Poł chora. My chcemy će česćić a nosyć A na česne wěcy će prosyć. Cyły chor. Jědleńka so lemi, Khila hłowu k zemi; Jědleńka žerdź dawaše, Truhana so běleše.] 5. (4.) W spinkach steja ličby, kaž so šwižna a prosta Sy k žerdźi nam přihódnej rostła. Poł chora. Će, jědleńka, porubać přińdźemy, Duž njepłakaj, štomiko zeleny. Poł chora. My chcemy će česćić a nosyć A na česne wěcy će prosyć. Cyły chor. Jědleńka so lemi, Khila hłowu k zemi; Jědleńka žerdź dawaše, Truhana so běleše.] 5. (4.) W spinkach steja ličby, kaž so w text. knižcy z l. 1861 namakaju. Chor holičow z recitativom. (So pohonjujo hadlenu jako smjertnicu přihotować.) [ | HSB-ZEJLER | ||
| 1102 | Pójće ke mni, hola ke mni, Ja sym wam prawy muž! Duž pjelnja čołm při rěcy, Jón łódźnik wotwježe, Přez hłowu leća měcy, Tak wjesołe wšo je. Pójće ke mni, hola ke mni, Ja sym wam prawy muž! Ha što sej najrjeńša, Je hładka ćěŕ a runa, Kaž són so dokonja. Po jasnych žołmičkach, Po slěborje Neptuna W smaragdnych wobrubach! [Pójće ke mni, hola ke mni, Ja sym wam prawy muž! Duž pjelnja čołm při rěcy, Jón łódźnik wotwježe, Přez hłowu leća měcy, Tak wjesołe wšo je. Pójće ke mni, hola ke mni, Ja sym wam prawy muž! Ha što sej zaspěwaja, To žołmy přeradźa, To kedźbne brjohi praja A wjeŕby zasłyša.] Čołmiski spěw. (Č. M. S. | HSB-ZEJLER | ||
| 1103 | z njebjes pjerje saje, Z nim prěki, pó dlu mjetajo Wětr spodźiwany hraje. Duž módre hory, kopowcy So běla z běłej hłowu, A šěre třěchi, płoniny Tež krytwu noša nowu. Štom sam rad ruki přesćera, Za lisće sněh sej łoji; So z So ma a dyrkoce! 3. Boža stwórba w zymje. (Z. W. I.) Za nowe zemi poslešćo So z njebjes pjerje saje, Z nim prěki, pó dlu mjetajo Wětr spodźiwany hraje. Duž módre hory, kopowcy So běla z běłej hłowu, A šěre třěchi, płoniny Tež krytwu noša nowu. Štom sam rad ruki přesćera, Za lisće sněh sej łoji; So z wołmu pyši keŕčina, Kaž runje dźe a hoji. Tak w dejmantojtej bělini, We rańšim woblečenju Haj miškri so a zyboli, Kaž | HSB-ZEJLER | ||
| 1104 | tón so hrěje, Štóž je nima, zymu mrěje — Moje truny zapraja, Dyrkotajo woněmja. Bólež chce mje zyma smudźić, Přimać hłowu šědźiwu: Zradownišo chcu wam hudźić, Přemóc jejnu złobotu. Hola hola, do koleska, Kóždy dźeń tu husleŕ njej’, Skakaj , Stari, młodźi, posł’chajće, Dušnje moje husle dźeja, Wědźa, kak mi njej’ a je; Štóž ma wuhlo, tón so hrěje, Štóž je nima, zymu mrěje — Moje truny zapraja, Dyrkotajo woněmja. Bólež chce mje zyma smudźić, Přimać hłowu šědźiwu: Zradownišo chcu wam hudźić, Přemóc jejnu złobotu. Hola hola, do koleska, Kóždy dźeń tu husleŕ njej’, Skakaj, rejwaj, cyła wjeska, Zo so hrěje studła krej; Štóž ma kožuch, derje traje, Štóž jón nima, zymu znaje | HSB-ZEJLER | ||
| 1105 | zabrinčeli; Pišćele zaklinča, Kemšerjo posł’chaja — Tón kěrluš su jandźeljo přewodźeli. Duž stupaše holčo před wołtaŕ Boži, Wěnc zeleny błyšći na hłowje so ji, Zawdawa ručičku Młodźencej čestnemu — Tu fijałku z róžu su wěrowali. (1850.) 11. [7.] zakurči, Syłobik fifoli: — K nam witaj do hajnišća zeleneho! Ha dźěše to holčo puć do cyrkwički, Kaž slěboro zwony su zabrinčeli; Pišćele zaklinča, Kemšerjo posł’chaja — Tón kěrluš su jandźeljo přewodźeli. Duž stupaše holčo před wołtaŕ Boži, Wěnc zeleny błyšći na hłowje so ji, Zawdawa ručičku Młodźencej čestnemu — Tu fijałku z róžu su wěrowali. (1850.) 11. [7.] Braška. (Recitativ.) (To jara lubozna Bě kwětka kwasowska; Wy čestni hosćo prošeni, Njech dha tež waš spěw zaklinči | HSB-ZEJLER | ||
| 1106 | “ tam rjechta žabina, Jich wjele stow tam běše. „Hdyž wěsće“, rjekny Hans, „što mam, Wy mudre hłowy w haći, Tež prajće, što sej pominam A što mój twaroh płaći?“ „Nórt, nórt!“ duž žaby rjechtaja prjedy kedźbliwy, Što móhł sej zdobnje žadać.“ Hans njese twaroh do města A nimo łuže dźěše, „Kwork, kwork!“ tam rjechta žabina, Jich wjele stow tam běše. „Hdyž wěsće“, rjekny Hans, „što mam, Wy mudre hłowy w haći, Tež prajće, što sej pominam A što mój twaroh płaći?“ „Nórt, nórt!“ duž žaby rjechtaja — Nórt Hans sej derje pomni A zradowny kaž pocpula Na nórt sej husto spomni. Na torhošćo Hans přićeže — Hač tam swój twaroh | HSB-ZEJLER | ||
| 1107 | Pod brónu, z kotrejž włóčił je: Tak mysli wón dešć wočakać A swětej wužitk pokazać. „O Hanso, Hanso, mudra hłowa, Što činiš?“ susod wołaše, „Štóž za tajkej so murju khowa, Što polěpška tón dobudźe? Ja měnju: tajka pod brónu. Dešć tołsty ćehnje, zemju krjepi; Štóž w polu bě, dom ćěkaše — Hans Wučba nic, tón měrnje čepi Pod brónu, z kotrejž włóčił je: Tak mysli wón dešć wočakać A swětej wužitk pokazać. „O Hanso, Hanso, mudra hłowa, Što činiš?“ susod wołaše, „Štóž za tajkej so murju khowa, Što polěpška tón dobudźe? Ja měnju: tajka kryćizna Wšak cyle ničo njepomha.“ „Ja wěm, ta třěcha njeje khmana“, Hans praji — „a je dźěrawa; | HSB-ZEJLER | ||
| 1108 | !] Jakub. A, a, a! kóžda žona zła! To njej’ djabołej so dźało, Štož je w žónskich hłowach tčało — A, a, a! kóžda žona zła! Khata. B, b, b! muž tež dobry njej’ susod wě text hinaši, O posł’chaj na to, lubša, mi! Khata (ze zacpěćom): Bječ, bječ jón moje dla!] Jakub. A, a, a! kóžda žona zła! To njej’ djabołej so dźało, Štož je w žónskich hłowach tčało — A, a, a! kóžda žona zła! Khata. B, b, b! muž tež dobry njej’! Mužow pěknosće su sony, Najlěpši je čwila žony — B, b, b! muž tež k ničom’ njej’! [ | HSB-ZEJLER | ||
| 1109 | bjez nich wokhromi, Swět do hromady pada. „Slěpc wbohi“ jenom’ rěkaju, A nikomu njej’ prawy, A měł tež hłowu mudrišu, Wón dyrbi spody ławy — Wón nima žane sadźaki, Duž husle zrudne hraje; čim bohatši, ćim khwalniši A pěkny hakle : pjenjez njezboži! Swět slepy činić chcedźa — Ně! sadźej pěknje sadźaki, Dha k wšemu je ći rada, Sud, prawo bjez nich wokhromi, Swět do hromady pada. „Slěpc wbohi“ jenom’ rěkaju, A nikomu njej’ prawy, A měł tež hłowu mudrišu, Wón dyrbi spody ławy — Wón nima žane sadźaki, Duž husle zrudne hraje; čim bohatši, ćim khwalniši A pěkny hakle prawje. Tam druhi skiwli, žałosći, Na ludźi złych so khlemi, So jemu ničo njeradźi, Na runej zwróća zemi — Pa | HSB-ZEJLER | ||
| 1110 | nasypali, Pod tej kamraći wojeŕscy Třo w jenej wuzkej komorcy Swój ćichi dom su wzali. Za křiž tam widźiš mječe tři Jim k hłowam zaštapjene; Tam spi twój syn, a mróčałka Row krjepi, zo wšón zakćěwa Kaž łuki powodźene.“ Duž krjeṕ, krjeṕ miła ? Hač po nim abo žiwe je, Što komdźi jeho kročele, Hdźe twari bydło swoje? „Na horach pola Spicherna Su hórku nasypali, Pod tej kamraći wojeŕscy Třo w jenej wuzkej komorcy Swój ćichi dom su wzali. Za křiž tam widźiš mječe tři Jim k hłowam zaštapjene; Tam spi twój syn, a mróčałka Row krjepi, zo wšón zakćěwa Kaž łuki powodźene.“ Duž krjeṕ, krjeṕ miła mróčałka Tež moje sylzy sobu; Ja płakam, dźěćo, wo tebje, Hač mje tež hórka přikryje, A njebjo dźělu z tobu | HSB-ZEJLER |