Naprašowanje »hłowa«, wuslědki 1111–1120 wot 1293.
| 1111 | do rejow. Štwórty akt. Jurjowe kaće a pokuta. Scena 1. Při bitwišću. Wustup 1. 1. Jurij ćežcy na hłowje ranjeny a z bitwišća wotnjeseny leži jako wyšk wot wojakow wobdaty we womorje. — Wón wocući: Pić, pić! — Kak boli Jurij: mjerzacy. c) Markus: žortnje. d) Hilža: khwalo so dobyća. e) Wojacy a holcy: wołaju do rejow. Štwórty akt. Jurjowe kaće a pokuta. Scena 1. Při bitwišću. Wustup 1. 1. Jurij ćežcy na hłowje ranjeny a z bitwišća wotnjeseny leži jako wyšk wot wojakow wobdaty we womorje. — Wón wocući: Pić, pić! — Kak boli moja hłowa! 2. Lěkaŕ jeho wobala: Tón króć ’šće blěda smjerć Was njepowjedźe dom — Ty pak, o Markuso, Joh’ | HSB-ZEJLER | ||
| 1112 | a z bitwišća wotnjeseny leži jako wyšk wot wojakow wobdaty we womorje. — Wón wocući: Pić, pić! — Kak boli moja hłowa! 2. Lěkaŕ jeho wobala: Tón króć ’šće blěda smjerć Was njepowjedźe dom — Ty pak, o Markuso, Joh’ swěru wothladaj . Štwórty akt. Jurjowe kaće a pokuta. Scena 1. Při bitwišću. Wustup 1. 1. Jurij ćežcy na hłowje ranjeny a z bitwišća wotnjeseny leži jako wyšk wot wojakow wobdaty we womorje. — Wón wocući: Pić, pić! — Kak boli moja hłowa! 2. Lěkaŕ jeho wobala: Tón króć ’šće blěda smjerć Was njepowjedźe dom — Ty pak, o Markuso, Joh’ swěru wothladaj — 3. Chor wojakow: Naš sławny wodźeŕ ranjeny — Kiž k dobyću nas wjedźeše. Tu drěma, z česću přikryty. 4 | HSB-ZEJLER | ||
| 1113 | ; Po tym sebi měru wzmi! Njetraš Skrótšene z: njetrjebaš. šerjenjow so bojeć wšěch, Kaž so bojeć žonow złych; Zwita hłowa, žona zła Kóždy čas je přez djabła. Pěkna žona, ródna, rozymna Je pak wjes’le žiwjenja, Tajkom’ dobrom’ jandźelej Ničo w derje dźe, Šparnješ trochu, to je zlě. Ćichi hołbik, kóčka drapata, Djasa kruch a jandźela Najbóle w wšěch žonach tči; Po tym sebi měru wzmi! Njetraš Skrótšene z: njetrjebaš. šerjenjow so bojeć wšěch, Kaž so bojeć žonow złych; Zwita hłowa, žona zła Kóždy čas je přez djabła. Pěkna žona, ródna, rozymna Je pak wjes’le žiwjenja, Tajkom’ dobrom’ jandźelej Ničo w swěće runja njej’. Pěkna žona, zlutna, dźěława Kóždy dźeń će wozboža; Tajkich dobrych wjele je, Ale hdźe? — | HSB-ZEJLER | ||
| 1114 | Zemju kryje, Sony syje Nóc we swjatej ćišini. [Takle něhdy Zdrěmnu blědy Ja tež k smjertnej ćišini; Womjelknjene, Woćichnjene Pod hłowu su skóržby mi.] Lubi wšitcy Ćicho spicy W słódkich drěmkach wotpočńće! Při žałosći, We starosći Wóčko spanja njeznaje. Njebjo jasne sprócnym witany; Kwětka mučna Pólna, łučna Khila hłowčku drěmajcy.] Hłós na poli, Kěrluš w holi, Pěseń ptačkow woněmi; Zemju kryje, Sony syje Nóc we swjatej ćišini. [Takle něhdy Zdrěmnu blědy Ja tež k smjertnej ćišini; Womjelknjene, Woćichnjene Pod hłowu su skóržby mi.] Lubi wšitcy Ćicho spicy W słódkich drěmkach wotpočńće! Při žałosći, We starosći Wóčko spanja njeznaje. Njebjo jasne, Wulke krasne Z hwězdami je zakćěło: Troštna pycha, Módra třěcha Z lilijemi zybolo. W swětłym raju, Lěpšim kraju Horkach naše | HSB-ZEJLER | ||
| 1115 | noha Tamle zańć do korčmički, Ći ničo njeb’dźe, tupka wboha, Hólcy, mamy sadźaki? Wo pjenjez so njestaramy, To nam hłowu njełamje, Hdyž korčmarjej praj’ Parěčnje za: prawje. zaspěwamy, Smužkow skerje zabudźe. Spěwy přewažuja Złoto, slěboro, Spěwam wotamkuja pućuja, Něma dróha klinči žiwa, Hona posł’chaja. Spěwy zwjeseluja, Ćežu polóža, Nohu pospěchuja, Pućik porjeńša. Njestrachuj so próšna noha Tamle zańć do korčmički, Ći ničo njeb’dźe, tupka wboha, Hólcy, mamy sadźaki? Wo pjenjez so njestaramy, To nam hłowu njełamje, Hdyž korčmarjej praj’ Parěčnje za: prawje. zaspěwamy, Smužkow skerje zabudźe. Spěwy přewažuja Złoto, slěboro, Spěwam wotamkuja Wšitke duše so. Słónčko krasne! wóčko jasne Druhdy zandźelej, Zacpij smalić, ličko palić Z pruhu žehliwej. Ćmowy haj a lěsy | HSB-ZEJLER | ||
| 1116 | Nihdźe statok njenam’kam: Tebi k stronje, holička, 2. recens.: Wodnjo khlěb sej zasłužu, W nocy měr mam pod hłowu. Moje zbože statok ma! (W oktobru 1846.) Honjeŕski spěw. Tutón spěw bu wot K. A. Kocora za ; Moje złoto, slěboro W twojim wóčku błyšći so. Ptačik leći daloko, Słónčko swěći šěroko — Hdźež ja přińdu, přebywam, Nihdźe statok njenam’kam: Tebi k stronje, holička, 2. recens.: Wodnjo khlěb sej zasłužu, W nocy měr mam pod hłowu. Moje zbože statok ma! (W oktobru 1846.) Honjeŕski spěw. Tutón spěw bu wot K. A. Kocora za serbski spěwanski swjedźeń 5. oktobra 1849 w Budyšinje komponowany a wot E. Pjekarja do němskeho ( Fünfter Kranz, s. 19) | HSB-ZEJLER | ||
| 1117 | mysl čućiwu! — B. Bosćijowy spěw za płotom w zahrodźe. Aha, aha! ja słyšu žno, Mój sad wam w hłowje tči. Haj, haj! to by so hodźiło, Wšo byšće zedrěli. Slowki, krušwy, knjejske jabłuka Lětsa huste přez płót zahroda, Kiž porno hwězdam kće? Lěnik přespi nócne rjanosće, Skupy česći złota błyšćenje; Hwězdny wječor křewi wutrobu, Wjedźe k Bohu mysl čućiwu! — B. Bosćijowy spěw za płotom w zahrodźe. Aha, aha! ja słyšu žno, Mój sad wam w hłowje tči. Haj, haj! to by so hodźiło, Wšo byšće zedrěli. Slowki, krušwy, knjejske jabłuka Lětsa huste přez płót wisaja; Měsačk swěći — pěknje widźeć je, Tajku składnosć wy sej zhladaće. Bij djas, bij djas! ja młóću was, | HSB-ZEJLER | ||
| 1118 | Běły hołbik na wokni. „Što tu widźiš, hwězdźička Přez woknješko błyšćata?“ „„Khore holčo widźu ja, Jemu k hłowje jandźela, Lubeho na wutrobi W hóŕkej, wulkej tyšnosći, K noham nana, maćeŕku Bohu skoržić zrudobu, Bratřikow a sotřički Widźu z boka pastwu.“ Swěćiła so hwězdźička Z njebjes dele błyšćata, Do komorki holiču Sćele pruhu jasnišu. „Što tu pytaš?“ zakurči Běły hołbik na wokni. „Što tu widźiš, hwězdźička Přez woknješko błyšćata?“ „„Khore holčo widźu ja, Jemu k hłowje jandźela, Lubeho na wutrobi W hóŕkej, wulkej tyšnosći, K noham nana, maćeŕku Bohu skoržić zrudobu, Bratřikow a sotřički Widźu z boka płakaći.““ Swěćiła so hwězdźička Štwórtu nócku jasniša; W čestnych wěncach lubymaj 2. recens.: Z jandźelemi lećeštaj Wobej duši | HSB-ZEJLER | ||
| 1119 | krasny muž. (3.|8. 1855.) Spokojna myslička. (Serb. Now. 1855, 350.) Wyše kóždej’ hłowy 1. recens.: Wyše kóždej’ hłowy Ranje zaswita, Tež na pućik ćmowy Swětło přesćera: A wšěm hrónčkam přidawa so refrain to je šwarny muž.] Přińdźe z wójska domoj zas’, Chce nan hotować jom’ kwas; Schönstes Fräulein Kikebusch — Wojak to je krasny muž. (3.|8. 1855.) Spokojna myslička. (Serb. Now. 1855, 350.) Wyše kóždej’ hłowy 1. recens.: Wyše kóždej’ hłowy Ranje zaswita, Tež na pućik ćmowy Swětło přesćera: A wšěm hrónčkam přidawa so refrain: Duž o tyšna wutroba Dowěŕ so na njebjesa. Słónčko zaswěći, So na pućik ćmowy Měsačk slěborni: Myslička duž spokoj so, | HSB-ZEJLER | ||
| 1120 | Spokojna myslička. (Serb. Now. 1855, 350.) Wyše kóždej’ hłowy 1. recens.: Wyše kóždej’ hłowy Ranje zaswita, Tež na pućik ćmowy Swětło přesćera: A wšěm hrónčkam přidawa so refrain: Duž o tyšna wutroba Dowěŕ so na njebjesa domoj zas’, Chce nan hotować jom’ kwas; Schönstes Fräulein Kikebusch — Wojak to je krasny muž. (3.|8. 1855.) Spokojna myslička. (Serb. Now. 1855, 350.) Wyše kóždej’ hłowy 1. recens.: Wyše kóždej’ hłowy Ranje zaswita, Tež na pućik ćmowy Swětło přesćera: A wšěm hrónčkam přidawa so refrain: Duž o tyšna wutroba Dowěŕ so na njebjesa. Słónčko zaswěći, So na pućik ćmowy Měsačk slěborni: Myslička duž spokoj so, K njebju pozběhń křidleško. Wyše kóždej’ khěžki | HSB-ZEJLER |