Anfrage »hłowa«, Ergebnisse 1141–1150 von 1293.
| 1141 | 1. recens.: Štož na tebi so miškori, To wote mnje su požčenki, A nihdźe njewěrja! To jenož w twojej hłowje tči A dźěći wołaja!““ Hdyž hordosć koho wobeńdźe, Tón sam so wjacy njeznaje; Złe hórše pak so zda, Hdyž słónčko pawej směješe A dźeše: „„Kak dha tehdy je, Hdyž nóc će wobkhadźa? Zo ty był rjeńši, sławniši, 1. recens.: Štož na tebi so miškori, To wote mnje su požčenki, A nihdźe njewěrja! To jenož w twojej hłowje tči A dźěći wołaja!““ Hdyž hordosć koho wobeńdźe, Tón sam so wjacy njeznaje; Złe hórše pak so zda, Hdyž wupjera so małuški, A starši a ćim hłupiši Tu khudu hordosć ma. (10.|3. 1852.) 75. Bože žohnowanje. | HSB-ZEJLER | ||
| 1142 | syty wot wčera, So lehnyć běži do lěsa Na hórku, jako słónco skhadźa; Duž tučny woł tam nimo dźe. Wjelk sparny hłowu pozběhnje, A štoha jemu mysle radźa? Daj kadli běžeć! najebać! Chceš so tak zahe dračować?! Tych wěsće so tu (1854.) 88. Rano woł, připołdnju ćelo, popołdnju myš, wječor ničo. [59.] Wjelk, hišće syty wot wčera, So lehnyć běži do lěsa Na hórku, jako słónco skhadźa; Duž tučny woł tam nimo dźe. Wjelk sparny hłowu pozběhnje, A štoha jemu mysle radźa? Daj kadli běžeć! najebać! Chceš so tak zahe dračować?! Tych wěsće so tu wjacy honi. Wón přeběra so z lěnjosću, Hač steji słónco na połdnju A k wobjedu žołdk prózdny zwoni. Nětk ćelo nimo khelpaše | HSB-ZEJLER | ||
| 1143 | lizane A do dźesaćich třesane, A do pjatnaćich zhib’wane A do dwacećich runane, To keŕk a wozdónk wostanje, Dóńž rostu włosy na hłowje.“ (Wokoło 1855.) 92. Torničałki. (Časopis M. S. 1860, 4.) Torničałka barbješe Módre nutřkach je, Tež do wsy moje woko dźe A wobkedźbuje młody swět Přez dwaceći ’žno sprócnych lět. Štož do pjeć lět njej’ lizane A do dźesaćich třesane, A do pjatnaćich zhib’wane A do dwacećich runane, To keŕk a wozdónk wostanje, Dóńž rostu włosy na hłowje.“ (Wokoło 1855.) 92. Torničałki. (Časopis M. S. 1860, 4.) Torničałka barbješe Módre swoje slowki, Woła ludźi: „Hladajće, Nimam krasne dźowki? Tajke popki kulojte Sama zawisć khwali; Haj, ma štó zańć | HSB-ZEJLER | ||
| 1144 | : Duž mjez psy a kóčki prasny Hidźeństwo wot teho dnja. Zahłupjenaj — słyšu prajić, Kajke wiwy, malinki! Na te byču hłowu stajić, To waj’ jeno wohidźi; Tola ćiše, jenož ćiše, Tajkich hłowow wuhladach, Kaž historija tež piše, Dosć na , rozčerćeny Kóždy druhi přihot chce, Psyk na pječeń zasynjeny, Kóčka pak na warjene; Jeju zwada njewuhasny, Hač so wrobl zasmjerdźa: Duž mjez psy a kóčki prasny Hidźeństwo wot teho dnja. Zahłupjenaj — słyšu prajić, Kajke wiwy, malinki! Na te byču hłowu stajić, To waj’ jeno wohidźi; Tola ćiše, jenož ćiše, Tajkich hłowow wuhladach, Kaž historija tež piše, Dosć na čłoẃskich ramjenjach! (1860.) 99. Wosoł a law. (Časopis M. S. 1862, 97.) K | HSB-ZEJLER | ||
| 1145 | , Kajke wiwy, malinki! Na te byču hłowu stajić, To waj’ jeno wohidźi; Tola ćiše, jenož ćiše, Tajkich hłowow wuhladach, Kaž historija tež piše, Dosć na čłoẃskich ramjenjach! (1860.) 99. Wosoł a law. (Časopis M ; Jeju zwada njewuhasny, Hač so wrobl zasmjerdźa: Duž mjez psy a kóčki prasny Hidźeństwo wot teho dnja. Zahłupjenaj — słyšu prajić, Kajke wiwy, malinki! Na te byču hłowu stajić, To waj’ jeno wohidźi; Tola ćiše, jenož ćiše, Tajkich hłowow wuhladach, Kaž historija tež piše, Dosć na čłoẃskich ramjenjach! (1860.) 99. Wosoł a law. (Časopis M. S. 1862, 97.) K lawej něhdy zwjeseleny Wosoł jachlo přileća: „Majesteta! dowučeny Nichtó bóle njej’ hač | HSB-ZEJLER | ||
| 1146 | zasłužbje Chcu, liška, tebje khostać. Dźeń a nóc dyrbiš w lěsu stać, Dam će tam k štomej přiwjazać Hač do plěch hłowy bosy.“ A jako nětk po přikazni Hajńk w lěsu wuwjazany Bě wutrał skoro cylički Dźeń horco čwilowany, To na wječor knjez Wjesela hajńk přetrjeba A swojoh’ knjeza kluka. „Dźi z wočow mi, ty šibale, Mój njem’žeš dlěje wostać, Ja prjedy pak po zasłužbje Chcu, liška, tebje khostać. Dźeń a nóc dyrbiš w lěsu stać, Dam će tam k štomej přiwjazać Hač do plěch hłowy bosy.“ A jako nětk po přikazni Hajńk w lěsu wuwjazany Bě wutrał skoro cylički Dźeń horco čwilowany, To na wječor knjez Wjesela „Dźi“, słužownikej přikaza, „Dźi, hladaj, što hajńk čini“. Duž Anton ćěri do lěsa, Hač proch | HSB-ZEJLER | ||
| 1147 | Nižšim pak law rujaty. Kralam, wjeŕcham, kaž je znate, Wjele wósłow słužeše, Druhdy zbože njepopřate Jim najskerje připadnje. Druhdy hłowa mudriša Posł’chać dyrbi wosoła. Z črjódami wšak trjeba budźe, Dóńž swět steji, kajkiž je, Wósłow stajnje tu a druhdźe. — wóslika.“ Njezměje-li tež dar, spěwać Kěrluš knjeza swojeho, Budźe ruć a haru dźěłać — Njezhonjenym trašidło, Wyššim podnožk sćeŕpliwy, Nižšim pak law rujaty. Kralam, wjeŕcham, kaž je znate, Wjele wósłow słužeše, Druhdy zbože njepopřate Jim najskerje připadnje. Druhdy hłowa mudriša Posł’chać dyrbi wosoła. Z črjódami wšak trjeba budźe, Dóńž swět steji, kajkiž je, Wósłow stajnje tu a druhdźe. — Zhonjenje to wuči mje, Wěm tež: kóždy na swěći Po swojim so přečini. Njesměš wósła! — kak chceš prajić, Što | HSB-ZEJLER | ||
| 1148 | , Mjez tym zo dźěćo narosće A najrjeńši kóń buwaše. Hač swojej nahladnosće dla Tež z płuha přińdźe do města — W karejće z hłowu mjetaše A hnadnym knježim słužeše, Mjez tym zo kobła jeho mać Ma na rolach so dračować. 120. Wosoł — nawoženja. ( a jeho mać. (Złamk.) Pod burskej hrjadu prochnawej Při picy khudej, njejědnej Sej kobła zrěbjo woćahny A wucycana mocow zby, Mjez tym zo dźěćo narosće A najrjeńši kóń buwaše. Hač swojej nahladnosće dla Tež z płuha přińdźe do města — W karejće z hłowu mjetaše A hnadnym knježim słužeše, Mjez tym zo kobła jeho mać Ma na rolach so dračować. 120. Wosoł — nawoženja. (Njedodźěłane.) Na žeńtwu chcył je wosoł hić A da so konjej spodobnić: Da sebi wuši přitřihać A hriwow dosć sej nadwjazać. | HSB-ZEJLER | ||
| 1149 | Bóh njech nas tu přikrywa, Naša móc je mała. Hlaj, kak bórzy njezboža Naše kubło skaža A nam krónu wjesela Z našej hłowy zraža! Słaba tež je wutroba! Prošmy Božu hnadu, Zo nas ničo njezluda, Njezawjedźe k padu. Njech so lišči k wjeselu lětu 1843. (Tydź. Now. 1843, 1.) Twaŕmy, twaŕmy na Boha, Wón budź hród a skała; Bóh njech nas tu přikrywa, Naša móc je mała. Hlaj, kak bórzy njezboža Naše kubło skaža A nam krónu wjesela Z našej hłowy zraža! Słaba tež je wutroba! Prošmy Božu hnadu, Zo nas ničo njezluda, Njezawjedźe k padu. Njech so lišči k wjeselu, Smějo na nas łaka — Z kaćom pak a ze złej mzdu Had na khrobłych čaka. Mějmy Boha k přećelej, Wón njech | HSB-ZEJLER | ||
| 1150 | jemu tam ze zahrodki, Hdźež pyšne kwětki rostu, Chcu přinjesć rjane róžički, Tež hwěžki, módre fijałki, A chcu je k hłowam nasłać. Dwě rjanej běłej liliji Chcu na stronje tam stajić, A demanćik a naliki Tu tujku dyrbja hajić. Tak dyrbi tuto dźěćo židźanu A rjanu, złotu kolebku Měć dyrbjało to dźěćo. Duž wzmiće preč to syno mi, A tež tu słomu prostu; Ja jemu tam ze zahrodki, Hdźež pyšne kwětki rostu, Chcu přinjesć rjane róžički, Tež hwěžki, módre fijałki, A chcu je k hłowam nasłać. Dwě rjanej běłej liliji Chcu na stronje tam stajić, A demanćik a naliki Tu tujku dyrbja hajić. Tak dyrbi tuto dźěćo spać, A wocućić a potom hrać Tu z kwětkami so smějo. Mi drje je derje wědome, Zo teho njepožada, Štož prjedy | HSB-ZEJLER |