Anfrage »hłowa«, Ergebnisse 1151–1160 von 1293.
| 1151 | zaswitachu, Stejachu, so překhodźachu; Sucha zemja stupi z wody, Wětr bu wyše njej’ a spody. Smuhi horow pozběhachu Swoje hłowy k njebjesam, Morja zemju wopasachu, Pěsk so zeńdźe k pusćinam; Hory, lěsy, pola, wody Porodźichu žiwe płody; Wšudźom kónc dostać. Tołsta ćěmnosć přikrywaše Wysokosć a hłubinu, A ty wšehomócny dźeše: Swětło budź! a swětło bu; Słónco, hwězdy zaswitachu, Stejachu, so překhodźachu; Sucha zemja stupi z wody, Wětr bu wyše njej’ a spody. Smuhi horow pozběhachu Swoje hłowy k njebjesam, Morja zemju wopasachu, Pěsk so zeńdźe k pusćinam; Hory, lěsy, pola, wody Porodźichu žiwe płody; Wšudźom mjeŕwjachu so waki, Ryby, zwěrina a ptaki. A tón čłowjek — z procha zemje Sy ty jeho zhotował, A to, | HSB-ZEJLER | ||
| 1152 | Khrystusowe k njebju stpiće. Na Khrysta k njebju stpiće Ja kruće załožam Tež moje za-nim-hiće Tam k zbóžnym bydlenjam; Mje za sobu ta hłowa, Swój staw, tež poćehnje A při sebi mje skhowa, Hdźež nětko z trónom je. Na Khrysta k njebju stpiće Ja wšón słónco njespari — Z nim swětło mam we ćěmnosći, Mój puć so derje skónči. (5./7. 1869.) Khrystusowe k njebju stpiće. Na Khrysta k njebju stpiće Ja kruće załožam Tež moje za-nim-hiće Tam k zbóžnym bydlenjam; Mje za sobu ta hłowa, Swój staw, tež poćehnje A při sebi mje skhowa, Hdźež nětko z trónom je. Na Khrysta k njebju stpiće Ja wšón so dowěrju, Mi z dwělowanjom dźiće A swětnej mudrosću. Khryst date ma nětk mocy Tych swojich překrasnić, A jich po ćmje a nocy | HSB-ZEJLER | ||
| 1153 | přez twoju hnadu!“ Wusny pak ćiše a zbóžnje, haj zbóžna we Jezusu Knjezu; Do jeho rukow a klina duž pokhili sprócniwu hłowu K zbóžnemu měrej. Tym swojim pak wostaji hłuboku zrudźbu; Po cyłym domje bě płakanje słyšeć, a zrudobne zynki Zwonow znjachu po kraju swojich; Sama wšak pomocy trěbna, so zdychujo modleše k njemu: „Pomhaj mi, Knježe, o pomhaj! o pomhaj mi přez twoju hnadu!“ Wusny pak ćiše a zbóžnje, haj zbóžna we Jezusu Knjezu; Do jeho rukow a klina duž pokhili sprócniwu hłowu K zbóžnemu měrej. Tym swojim pak wostaji hłuboku zrudźbu; Po cyłym domje bě płakanje słyšeć, a zrudobne zynki Zwonow znjachu po kraju, kaž slěbroklinčate hłosy: „Pój, Boži domčk je zhot’wany rjenje, pój dom wšak!“ ći zwonja. Zrudna će přewodźa | HSB-ZEJLER | ||
| 1154 | to su krjudy, štož piše, morjenje. Raz k jeho hrodej dźetaj dwaj sławnaj spěwarjej, Bě młodźenc jedyn, druhi pak z hłowu šědźiwej; Tón stary z harfu sedźi na pyšnym koniku, Tón młody towaŕš spěšnje jom’ kroči po boku. Duž stary dźeše k młodom’ , Na swojim trónje sedźo tak blědy, zaćmity; Štož mysli, to su strachi, štož hlada, złobjenje, Štož rěči, to su krjudy, štož piše, morjenje. Raz k jeho hrodej dźetaj dwaj sławnaj spěwarjej, Bě młodźenc jedyn, druhi pak z hłowu šědźiwej; Tón stary z harfu sedźi na pyšnym koniku, Tón młody towaŕš spěšnje jom’ kroči po boku. Duž stary dźeše k młodom’: „Nětk, syno, hotuj so; Spomń na najhłubše spěwy, je znoš najpołnišo! Wzmi hromadu wšě mocy, tu radosć | HSB-ZEJLER | ||
| 1155 | ’ lizane A do dźesaćich česane A do pjatnaćich wučene A do dwacećich zhib’wane: To keŕk a wozdónk wostanje, Dóńž rostu włosy na hłowje! 20. Štóž wšo, štož słyši, njewěri A wšo, štož wě, njepowjedźi, Štóž wšo, štož móže, nječini a prawa zakład Być ma zakoń zawěrno; Kóždu druhu móc we kraju Mam za škódne přibójstwo. 19. Štož do pjeć lět njej’ lizane A do dźesaćich česane A do pjatnaćich wučene A do dwacećich zhib’wane: To keŕk a wozdónk wostanje, Dóńž rostu włosy na hłowje! 20. Štóž wšo, štož słyši, njewěri A wšo, štož wě, njepowjedźi, Štóž wšo, štož móže, nječini, Tón zda so mi najmudriši. 21. Štóž w zbožu ćichi, ponižny So zdźerži wusměwstwa — Tón, hdyž rjad horja na | HSB-ZEJLER | ||
| 1156 | , Ći lěs dla štomow njewidźa. 13. Hdyž wulki strach so přibliža, Wšě małe strachi wuskoča. 14. Hlej, mudrych hłowow dobyća Tež błazni sebi připiša. 15. Hlej, wjeselow so kopi dosć Za dźěło a za spokojnosć. 16. Hunčej dobre wěcki so naćěri. 11. Dźakownosć je róža kćějata, Ale, wěŕ mi, jara zachodna! 12. Hdyž mali k knjejstwu přińdźeja, Ći lěs dla štomow njewidźa. 13. Hdyž wulki strach so přibliža, Wšě małe strachi wuskoča. 14. Hlej, mudrych hłowow dobyća Tež błazni sebi připiša. 15. Hlej, wjeselow so kopi dosć Za dźěło a za spokojnosć. 16. Hunčej dobre wěcki dawachu: Měni, zo je z lutej lubosću. 17. Husto je drasta wjac’ winojta Hač cyły tón čłowjek — ha ha ha | HSB-ZEJLER | ||
| 1157 | němski jazyk. 3. Serbski kopoł Njeje wot němskeho rozeznać. 4. Zajědźe Serbej hordosć do wutroby: Dha zajědźe jemu Němc do hłowy. 5. Čorne kruwy su w Němcach a Serbach, Wšitke jenak čorne. 6. W holi je wšitko bóle we swojej woli , jara dobre pola: Wone tež swojich njepřećelow žiwja. 2. Dźiwny lud we serbskim kraju: Někotry ma tu serbski žołdk a němski jazyk. 3. Serbski kopoł Njeje wot němskeho rozeznać. 4. Zajědźe Serbej hordosć do wutroby: Dha zajědźe jemu Němc do hłowy. 5. Čorne kruwy su w Němcach a Serbach, Wšitke jenak čorne. 6. W holi je wšitko bóle we swojej woli, W horach je bóle w začinjenych dworach. 7. Němske swětlene škórnje tež ćišća Kaž serbske mazane. 8. Holan pěsačny polan | HSB-ZEJLER | ||
| 1158 | zamołwjenjow wjacy běše. Mrowja wróći tajke zamołwjenja, swarješe a nućeše k dźěłu. Duž dźeše šwjerč: „Ach, ja mam dubowu hłowu, ja twoju wučbu njejsym dosć zrozymił, ty dyrbiš ze mnu won hić a mi wšitko tež k wočomaj rozpokazać.“ Mrowja to město za njeju pytał; pak powoła so na to, zo je wšak hišće časa dosć a lěćo hišće dołhe, a štož podobnych zamołwjenjow wjacy běše. Mrowja wróći tajke zamołwjenja, swarješe a nućeše k dźěłu. Duž dźeše šwjerč: „Ach, ja mam dubowu hłowu, ja twoju wučbu njejsym dosć zrozymił, ty dyrbiš ze mnu won hić a mi wšitko tež k wočomaj rozpokazać.“ Mrowja to činješe. Šwjerč njekedźbowaše pak ani na jejne słowa ani na jejne pokazowanja, ale prašeše so přeco něšto druhe, bledźeše to, baješe | HSB-ZEJLER | ||
| 1159 | , wumóž mje! Liška pak dźeše z krwawej khlamu: „„O sorniko, hdy by ty tak wjele mudrosće a rozyma we hłowje měł, jako maš wysoke a kónčojte rohizna na hłowje, to njeby so hakle do našich naležnosćow měšał a do tajkich paslow šoł. . Sornik poča wołać a skoržić: „Mjedwjedźo, mjedwjedźo! hladaj na tu njepodobnu njeprawdu, kotraž mi twoje dla so stawa, pomhaj, wumóž mje! Liška pak dźeše z krwawej khlamu: „„O sorniko, hdy by ty tak wjele mudrosće a rozyma we hłowje měł, jako maš wysoke a kónčojte rohizna na hłowje, to njeby so hakle do našich naležnosćow měšał a do tajkich paslow šoł.““ Mjedwjedź pak jenož wjelka a lišku jara swarješe, potom po khwili so směješe a žerješe sornikowe mjaso sobu. Hladaj so ludźi | HSB-ZEJLER | ||
| 1160 | : „„O sorniko, hdy by ty tak wjele mudrosće a rozyma we hłowje měł, jako maš wysoke a kónčojte rohizna na hłowje, to njeby so hakle do našich naležnosćow měšał a do tajkich paslow šoł.““ Mjedwjedź pak jenož wjelka a lišku jara swarješe mjedwjedźo! hladaj na tu njepodobnu njeprawdu, kotraž mi twoje dla so stawa, pomhaj, wumóž mje! Liška pak dźeše z krwawej khlamu: „„O sorniko, hdy by ty tak wjele mudrosće a rozyma we hłowje měł, jako maš wysoke a kónčojte rohizna na hłowje, to njeby so hakle do našich naležnosćow měšał a do tajkich paslow šoł.““ Mjedwjedź pak jenož wjelka a lišku jara swarješe, potom po khwili so směješe a žerješe sornikowe mjaso sobu. Hladaj so ludźi, kotrymž poruny njejsy; njech so ći dobro njezda | HSB-ZEJLER |