Leo – z Lejom
Z wulkej napjatosću sćěhowachu před dwěmaj tydźenjomaj miliony ludźi wólby noweho bamža. Hižo na druhim dnju konklawy rěkaše: Habemus papam! Haj, mamy bamža a z tym nastanje hnydom rěčne prašenje. Kak da mamy jeho mjeno Leo pisać a wosebje deklinować? W nominatiwje to wězo žadyn problem njeje, pisamy Leo. Móžno by było tež pisanje Lejo, potajkim z pismikom j. Hdyž pak rěčimy wo bamžu Leju abo zwuraznjamy swoje wočakowanja na bamža Leja, dyrbi so před kóncowku pismik j zasunyć. To samsne płaći, hdyž wotwodźujemy wot předmjena adjektiw, na přikład Lejowa kniha. Tute rjadowanje bě Hornjoserbska rěčna komisija hižo 2005 wobzamknyła a to w zwisku z dalšimi, dotal njerjadowanymi prawopisnymi prašenjemi. Zasunjenje pismika j w deklinaciji a pola adjektiwiskich wotwodźenkow je wot toho časa sem tež za druhe pady, wosebje za cuze słowa a mjena, rjadowane, na přikład za słowa kaž hobby – toho hobbyja – hobbyjowy. – Hladajo na pontifikat bamža Leja XIV. směmy wšitcy wćipni być a přejemy jemu spomóžne skutkowanje.
A. Pohončowa
Themen: Grammatik
Schlüsselwörter: Deklination, Fremdwort