Hanka Šołćina-Žurec a Pětr Šołta-Žur

Hanka Žurec chce so wudać na Pětra Šołtu a po tym dwójne mjeno přiwzać. Tež Pětr Šołta chce po zmandźelenju z Hanku Žurec dwójne mjeno přiwzać. Zo žony, tež serbske, dwójne mjeno noša, njeje ničo noweho, za to mamy hižo přikłady. Ale kajku formu swójbneho mjena wonaj změjetaj – tole so zawěsće mnohi praša. Pola muži je to wězo jednora wěc: Pětr Šołta rěka po zmandźelenju Pětr Šołta-Žur – abo Pětr Žur-Šołta. Swójbnej mjenje Šołta a Žur so wobě separatnje deklinujetej, potajkim: Přeju Pětrej Šołće-Žurej wjele zboža! A Hanka? Wona přiwozmje mjeno mandźelskeho z wotpowědnej kóncowku, potajkim: Hanka Šołćina. Přidatnje wobchowa wona swoje holče mjeno Žurec a je prosće doda. Tuž rěka wona wotnětka Hanka Šołćina-Žurec abo Hanka Žurec-Šołćina. Mjeno Šołćina so w sadźe deklinuje po zwučenym wašnju, holče mjeno pak so njedeklinuje. Přeju potajkim tež Hance Šołćinej-Žurec wjele zboža!

A. Pohončowa

temy: regionalne rozdźěle w serbšćinje, gramatika

klučowe słowa: mjeno

hesła: dwójne mjeno, swójbne mjeno, Šołćina-Žurec, Žurec-Šołćina, Šołta-Žur, Žur-Šołta