Naprašowanje »hłowa«, wuslědki 1081–1090 wot 1293.
| 1081 | Po tutym debaklu wopušćichu Saksojo hłowu wěšejo lodowu płoninu. Po tutym debaklu wopušćichu Saksojo hłowu wěšejo lodowu płoninu. |
HSB-NOW-2021 Serbske Nowiny 31 (2021) 67, s. 3 |
||
| 1082 | ) Serbskim přećelam na puć do Lipska. (Časopis M. S. 1874, str. 8.) Kaž róžow kćenja połna hłowa So k ćopłom’ słónčku wobroći, Hdyž wone pak so wječor skhowa, So zandźelena pokhili: Tak přewodźujetej tej woči Tu lubosć, kiž , mój přećelo, Próstwu mojej’ wutroby? Twój duch z mojim duchom dźe, Ty ta druha duša sy! (1824.) Serbskim přećelam na puć do Lipska. (Časopis M. S. 1874, str. 8.) Kaž róžow kćenja połna hłowa So k ćopłom’ słónčku wobroći, Hdyž wone pak so wječor skhowa, So zandźelena pokhili: Tak přewodźujetej tej woči Tu lubosć, kiž nětk wotsal dźe; Wot słónca zakhadźenja wróći Tón přećel so a zrudny je. Za hory, hdźež dźe słónčko k rowu Do mórskich | HSB-ZEJLER | ||
| 1083 | Serbowstwa. Mječiko pój błyskotaty, Swobodnych swobodna bróń! Budź mi swjeće přepodaty Z kłobukami połny wšón! Dajće nam jón zwotbrěmjować, Kóždu hłowu přikryći A jón potom w čistosći K swjedźenjej zas’ wotpočować. Tak wzmi sej jón, Ći hłowu chcu nětk wodźić A na nju mječik česć swoju, Serbski Słowjan nadobny. Škleńčku přimaj A naliwaj Wótcowskeho napoja! Mječik do lěwicy wzawši A swój kłobuk překaławši Pij na zbože Serbowstwa. Mječiko pój błyskotaty, Swobodnych swobodna bróń! Budź mi swjeće přepodaty Z kłobukami połny wšón! Dajće nam jón zwotbrěmjować, Kóždu hłowu přikryći A jón potom w čistosći K swjedźenjej zas’ wotpočować. Tak wzmi sej jón, Ći hłowu chcu nětk wodźić A na nju mječik złožić, Ći sława! duša serbowska, Njekhmanik, štóž ći wudmo da. Kaž dołho će znajemy, Će bratra rěkać chcemy: | HSB-ZEJLER | ||
| 1084 | ! Dajće nam jón zwotbrěmjować, Kóždu hłowu přikryći A jón potom w čistosći K swjedźenjej zas’ wotpočować. Tak wzmi sej jón, Ći hłowu chcu nětk wodźić A na nju mječik złožić, Ći sława! duša serbowska, Njekhmanik, štóž ći wudmo da. Kaž dołho će A swój kłobuk překaławši Pij na zbože Serbowstwa. Mječiko pój błyskotaty, Swobodnych swobodna bróń! Budź mi swjeće přepodaty Z kłobukami połny wšón! Dajće nam jón zwotbrěmjować, Kóždu hłowu přikryći A jón potom w čistosći K swjedźenjej zas’ wotpočować. Tak wzmi sej jón, Ći hłowu chcu nětk wodźić A na nju mječik złožić, Ći sława! duša serbowska, Njekhmanik, štóž ći wudmo da. Kaž dołho će znajemy, Će bratra rěkać chcemy: Ći sława! duša serbowska. Wotpočni nětk wot swjedźenja, Mječiko naš błyšćacy! Njech na Serbstwo | HSB-ZEJLER | ||
| 1085 | sej w duši khowach, Zo sto króć płaću, štož mi lubosć daše. Štó dźakowny syn staršich domy rubi, Štó wótcow běłu hłowu směšić dawa, Štó prózdny do žni swojich honow hlada? Njech lubosći móc k bědźenju so zhubi, Puć zdobny, čestny je sej khować Pod zboža křidłom wěčnje rozšěrjenym. Mje twojej’ ruki lubosć kolebaše; O złote hona, ja was wokošowach; Duž swjatu přisłušnosć sej w duši khowach, Zo sto króć płaću, štož mi lubosć daše. Štó dźakowny syn staršich domy rubi, Štó wótcow běłu hłowu směšić dawa, Štó prózdny do žni swojich honow hlada? Njech lubosći móc k bědźenju so zhubi, Puć zdobny, čestny je sej khodźić brała, Hač hwězdow raj kónc słódkej’ prócy žada! (Wok. 1830.) Lubuj ty mje! (Po narodnym | HSB-ZEJLER | ||
| 1086 | tymle napismom:) Tu drěma sprawna přećelnosć, Tu wotpočuje dźěławosć, Tu leži sobuželnosć wutrobna, We potajnym a zjawnje póznata; Tu hłowa spi, kiž njeprawdu Je hidźiła we žiwjenju. Štóž žiwjenje tak přeběža A swědomje bjez wopluska Kaž wón, naš přećel, zakhowa, česći date. Haleluja! (Wok. 1830.) Wjelkowe rowne napismo. (Črjóda wjelkow swojemu zemrjetemu bratřikej rowny kamjeń staji z tymle napismom:) Tu drěma sprawna přećelnosć, Tu wotpočuje dźěławosć, Tu leži sobuželnosć wutrobna, We potajnym a zjawnje póznata; Tu hłowa spi, kiž njeprawdu Je hidźiła we žiwjenju. Štóž žiwjenje tak přeběža A swědomje bjez wopluska Kaž wón, naš přećel, zakhowa, Ma čakać zbóžne wjesela. Što trjeba je pak khwalerja? Sam skutk je khwalba žiwjenja; To pokaže wjelk njebohi, Kiž sprócny tu | HSB-ZEJLER | ||
| 1087 | płody, Je-li hdy někajki zrudny a kripawy kołoch bě narostł, Ze zrudnej płachtu zabyća. Zabyće zawrje so spěšnje Wyše jich zblědnjenej’ hłowy, kaž kamjenjej datemu wodźe. My pak, o bratřa a Serbja, so zdalujmy tajkeje hańby, Hišće nas z mocami wobdawa wokošo lětajo honitaj z horow a dołow Přećelne swětło tym žiwym, zo ćma so wokoło zemje Zamknje, tak kryje tež časnosć jich ćěmneho žiwjenja płody, Je-li hdy někajki zrudny a kripawy kołoch bě narostł, Ze zrudnej płachtu zabyća. Zabyće zawrje so spěšnje Wyše jich zblědnjenej’ hłowy, kaž kamjenjej datemu wodźe. My pak, o bratřa a Serbja, so zdalujmy tajkeje hańby, Hišće nas z mocami wobdawa wokošo zelena młodosć, Twarić te twary serbskeje rěče, serbskeho zboža. Njech hišće bóle so błyšćmy hač tamni česćeni šesćo, Našeho towaŕstwa stołpy | HSB-ZEJLER | ||
| 1088 | železnoh’ žiwjenja ćěri, Za horjo dawa pak Ći njesmjertnosć łužiski raj! Spominaj, přećelo, na mnje tež druhdy, hdyž strowa je hłowa; Słyšiš tu lubu ty rjec: Wěčnje ja lubuju Će! To gronjašo twój přijaśel Handrij Zejleŕ, stud. th. W Lipsku Wopomnjeński připisk. Tebi je njezwjadne wěncy wiła ta zelena młodosć; Kruteho přećelstwa zwjazk płodźeše lubosć do nas! Nětko Će njesmjertna móc do železnoh’ žiwjenja ćěri, Za horjo dawa pak Ći njesmjertnosć łužiski raj! Spominaj, přećelo, na mnje tež druhdy, hdyž strowa je hłowa; Słyšiš tu lubu ty rjec: Wěčnje ja lubuju Će! To gronjašo twój přijaśel Handrij Zejleŕ, stud. th. W Lipsku, 5. smažnika 1826. Nazyma. (Časopis M. S. 1873, 102.) Nětko dha njehraje wjacy přez płódniwe | HSB-ZEJLER | ||
| 1089 | wěnc serbskich spěwow, str. 12.) W Hodźiju tam na keŕchowje Rosće ruta, rósmarja; Kćěje k noham, kćěje k hłowje Na rowje toh’ holiča. Ach ty wěčnje luba moja, Je to kwasna pycha twoja, Kćěja tak naj’ lubosća? W Hodźiju na prěnim spěwanskim swjedźenju w Budyšinje 1845 spěwanej. Za tutu składnosć buštej tež do němskeho přełoženej. Redaktor. Zemrjeta njewjesta. (Prěni wěnc serbskich spěwow, str. 12.) W Hodźiju tam na keŕchowje Rosće ruta, rósmarja; Kćěje k noham, kćěje k hłowje Na rowje toh’ holiča. Ach ty wěčnje luba moja, Je to kwasna pycha twoja, Kćěja tak naj’ lubosća? W Hodźiju tam na keŕchowje w rukopisu: Bjez přestaća běži rěka, Doniž morjo njenam’ka, Hólčikej po ličku ćěka Sylza na row holiča. Ach | HSB-ZEJLER | ||
| 1090 | Z jasnej rosu pokrjepjena, Tajke nosyš paćerje? W Hodźiju tam na keŕchowje Młódny dorn so zeleni, Zeleni so k noham, k hłowje Holiču tam na rowi. Ach ty lube holčo moje, Je dha trawnik nětko twoje, Twoje nowe posleško? W Hodźiju tam na Ach ty luba atd. Swětłe parle zabłyšća, Na łopješkach po tym rowje Z khłódnej’ zemje skhadźeja. Ach ty luba woblědnjena, Z jasnej rosu pokrjepjena, Tajke nosyš paćerje? W Hodźiju tam na keŕchowje Młódny dorn so zeleni, Zeleni so k noham, k hłowje Holiču tam na rowi. Ach ty lube holčo moje, Je dha trawnik nětko twoje, Twoje nowe posleško? W Hodźiju tam na keŕchowje Róžowa je zahroda, Kćěje k noham, kćěje k hłowje, Wobhrodźa row holiča. Ach ty holčo lubowane, Maš ty tudy | HSB-ZEJLER |